واژه تابو((taboo هم به معنی مقدس و هم به معنی ناپاک و نجس است و در کل معنای آن نوعی ممنوعیت و خطرناکی را می رساند؛هر تابویی به مثابه «ورد ممنوع» ی است که شکستن حریم آن انواع مواخذه –بشری یا آسمانی – رادر پی دارد.
ادبیات هر ملت یک از عرصه های به چالش کشیدن تابوهای آن ملت است زیرا هنر و ادبیات با ویژگی های هنجار گریزانه وجنبه انتقادی که دارد حریم اغلب قراردادهای آسمانی و بشری را درهم می شکند و به عبارتی تابوشکنی می کند.
در این مقاله سعی شده است ابتدا تابو و کارکرد آن معرفی شود سپس با محدودکردن معنای تابو در ممنوعیت مقدسات و منهیات دینی به رابطه تابو و ادبیات پرداخته شده است.در نهایت تابو شکنی در انواع ادبی کلاسیک فارسی مورد تحلیل قرارگرفته است.
یعقوبی، پارسا. (1386). آشنایی با تابو شکنی ادبی و سیر آن در ادبیات کلاسیک فارسی. (e28154). مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی(منتشر نمی شود)، 58(3)، e28154
MLA
یعقوبی، پارسا. "آشنایی با تابو شکنی ادبی و سیر آن در ادبیات کلاسیک فارسی" .e28154 ، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی(منتشر نمی شود)، 58، 3، 1386، e28154.
HARVARD
یعقوبی، پارسا. (1386). 'آشنایی با تابو شکنی ادبی و سیر آن در ادبیات کلاسیک فارسی'، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی(منتشر نمی شود)، 58(3), e28154.
CHICAGO
یعقوبی، پارسا، "آشنایی با تابو شکنی ادبی و سیر آن در ادبیات کلاسیک فارسی." مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی(منتشر نمی شود)، 58 3 (1386): e28154,
VANCOUVER
یعقوبی پارسا. آشنایی با تابو شکنی ادبی و سیر آن در ادبیات کلاسیک فارسی. مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی(منتشر نمی شود). 1386;58(3):e28154.
